Καμπ-φαερ Αργυρού Ιωβηλαίου 1938

Εγινε το Πάσχα, κατά την διάρκεια 4ημερης κατασκήνωσης σ' ένα δασάκι λίγο πιο έξω απ' την Κηφισιά. Αρχηγός Σπέντζας. Υπαρχηγοί Ζαμάνος και Δοξιάδης. Από νωρίς το απόγευμα η κατασκήνωση των Ναυτοπροσκόπων έλαμπε. Οι σκηνές περιποιημένες περισσότερο από τις άλλες μέρες, τα πάντα κάτασπρα από ασβέστη. Οι επισκέψεις πολλών γονέων άρχισαν λίγο μετά το φαγητό. Κι' έπειτα, αφού έκαναν τις επισκέψεις στις σκηνές και το αρχηγείο, αφού θαύμαζαν το μαγειρείο και τις ... καλλιόπες, τους οδηγούσαμε στο χώρο που είχαμε διαλέξει για την πυρά της 25ετηρίδος. Στη μιά πλευρά μεταφέραμε τους πάγκους του εστιατορίου για να καθίσουν οι επίσημοι κι οι γονείς. Οι άλλες τρεις πλευρές έμεναν κενές για να πάρουν θέση η Αγέλη, η Ομάδα των Προσκόπων και οι Ν/πρόσκοποι.
Στη μέση είχε γίνει η πυραμίδα με τα κλαδιά κ’ το προσάναμα. Γύρω,σε πολυγωνικό σχήμα τοποθετήθηκαν κλαδιά διακοσμητικά κι έπειτα μεσολαβούσε χώρος άδειος για τα νούμερα της διασκεδάσεως. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει όταν έγινε η Υποστολή Σημαίας και οι ακρίτες έκαναν χρέη ταξιθέτη οδηγώντας τους προσκεκλημένους στις θέσεις τους. Ο χώρος της πυράς ήταν άδειος. Κανένα παιδί δεν φαινόταν πουθενά. Σε κάποια στιγμή, μέσα στην ησυχία του δειλινού, από το χώρο του καμπ-φαερ ακούστηκε η φωνή του "Διγενή", του Περικλή του Περρωτή που είχε οριστεί φύλακας της φωτιάς. - Αδέλφια φώναξε, ώρα να μαζευτούμε γύρω στην καθαρή Φωτιά που μας καλεί. Λυκόπουλα και παλιοί Πρόσκοποι ελάτε όλοι.....Δεν είχε τελειώσει καλά-καλά την φράσι ο Περρωτής , όταν απ' όλα τα σημεία του δάσους, την νυχτερινή ησυχία διαδέχτηκαν υπόκωφες κραυγές που σιγά-σιγά γινόταν πιο έντονες. Τα Λυκόπουλα, οι Πρόσκοποι κι οι Ναυτοπρόσκοποι του Α' Συστήματος άρχιζαν να πλησιάζουν στο χώρο της πυράς. κατά εξάδες ή κατ' ενωμοτίες. Και κάθε ομάδα παιδιών είχε δική της φωνή. Προχωρούσαν όλοι σκεπασμένοι με μια κουβέρτα σαν μπέρτα. Σε λίγο ο χώρος της πυράς γέμισε από παιδιά που κάθησαν οκλαδόν σ' ένα κύκλο. Μόλις πήραν θέση όλοι απλώθηκε και πάλι ησυχία. Τότε σηκώθηκε από τη θέση του ο Μι Μι σαν το τιμώμενο πρόσωπο. Με την αδύνατη φωνή του, που η συγκίνηση την έκανε και τρεμουλιαστή, απευθύνθηκε στον "φύλακα της φωτιάς" με τα λόγια τούτα: - Φύλακα της φωτιάς, μπορείς ν' ανάψεις! Κάνε την φλόγα σου να λαμποκοπήσει ολόγυρα . Και μ' ένα σπίρτο άπλωσε το χέρι προς το δαυλί που έτεινε ο Περρωτής. Στο κάτω άκρο το δαυλί ήταν προσεκτικά βουτηγμένο σε πετρέλαιο, γιατί από το πρωί του είχαμε δέσει με σύρμα ένα στουπί κι άναψε. Το πετρέλαιο πήρε φωτιά κι' έλαμψε γύρω η φλόγα. Τότε είδαμε ότι ο φύλακας της φωτιάς φορούσε αντί κουβέρτας μια θαυμάσια μπέρτα που σ' όλη την άκρη της είχε ραμμένα προσκοπικά σήματα από "τζάμπορη" κι άλλες προσκοπικές συγκεντρώσεις. Ο Διγενής στάθηκε κι ύψωσε προς το βορηά το δαυλί, ενώ όλοι εκστατικοί κοιτάζαμε: -Στον Πολικό Αστέρα, μίλησε με την ωραία φωνή του, που οδηγεί τα βήματά μας τις ανέφελες νύχτες. Επειτα έκανε μια στροφή. Ο αναμμένος πυρσός διέγραψε ένα φωτεινό τόξο και στάθηκε στο Νοτιά. Ακούστηκε πάλι η φωνή: - Στον Νότο, απ' όπου μας έρχονται οι βροχές για να πλενόμαστε από τις αμαρτίες ... Νέα στροφή και νέο τόξο του πυρσού. - Στην Ανατολή απ' όπου μας έρχεται το φώς για να φωτίζουμε το δρομο κείνων που τον έχουν χάσει. Λίγο παύση. Στροφή προς τον Πουνέντε: - Στη Δύση απ' όπου έρχονται οι μεγάλες ζέστες, για να ζεσταίνουμε τις καρδιές εκείνων που πονούν. Νέα παύση. Μαγεμένοι όλοι κοιτάζαμε τον "Φύλακα" της φωτιάς καθώς στεκόταν με προτεταμένο τον πυρσό. Νομίζω ότι τον βλέπω ακόμα. Λεπτό καλλίγραμο με την μπέρτα ν'ανεμίζει ελαφρά. Τον παρομοίαζα τότε σαν ένα σύγχρονο Απόλλωνα που κατέβηκε απ' τον Ολυμπο με το φώς ...Μια νέα στροφή με συνέφερε. Ενας φωτεινός κύκλος κι ενώ η φωνή έλεγε: - Στους αδελφούς προσκόπους όλου του κόσμου ... Ο Περρωτής έσκυψε και κάρφωσε το δαυλί στην πυραμίδα των ξύλων που άναψε κι άρχισε να φεγγοβολά και να σκορπίζει τη ζέστη της. Την ιδια ώρα όλα τα παιδιά του Συστήματος τραγουδούσαν ή έκαναν κραυγές... Από την "αφή της πυράς" και μετά ακολούθησε το ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Σκέτς, τραγούδια, παιχνίδια, κραυγές. Το καμπ-φάερ τελείωσε αργά το βράδυ με τη προσευχή στον Πανάγαθο.
(Μηνάς Λαμπρινίδης το 1979 στο περιοδικό “Πρόσκοπος”)


Προηγούμενη

Περιεχόμενα
Επόμενη
Σάββατο 3 Αυγούστου 1935 Ιστορία 3ης Αγέλης Ν/Π Αθηνών 1918 - 1988 Δεύτερη εικοσιπενταετία, 1939-63

(C) Copyright 1913-2002 3η Ο.Α.Ν. Επιτρέπεται η ελεύθερη ανάγνωση από browsers του WWW και παρόμοια προγράμματα. Με την επιφύλαξη κάθε άλλου δικαιώματος.