ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ ΑΓΕΛΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗ 1987



Κυριακή 5/7: Ερμιόνη 1987. Κυρίες και κύριοι καλημέρα σας. Στις 7.15 το πρωΐ η αποβάθρα μπροστά στο <<ΕΥΤΥΧΙΑ>> στον Πειραιά είναι γεμάτη Λυκόπουλα, ενώ οι γερόλυκοι-μεταφορείς Λυκοπούλων (Μιχάλης, Φανή, Διομήδης, Μαρία) φτάνουν εκείνην την ώρα αρκετά νυσταγμένοι (κοιμήθηκαν πάντως κατά τη διάρκεια του ταξιδιού). 22 Λυκόπουλα, κυρίως μεγάλης ηλικίας, μπαίνουν χορποδώντας στο πλοίο, ενοχλούν ως συνήθως τους επιβάτες, χαλάνε το μηχανήμα της πορτοκαλάδας κ.λ.π.
Μετά από τέσσερις ώρες βλέπουμε στον ορίζοντα το Μπίστη και μετά από λίγο εμφανίζεται ο ΜΆΡΚΟΣ (η δεκάκωπη βάρκα της 3ης Ο.Α.Ν.) ιστιοπλοών με όλα τα πανιά ανοιχτά (έχει αρκετό αέρα). Μας υποδέχονται οι υπόλοιποι γερόλυκοι-προκατασκηνωτές (Μάκης, Αλέξανδρος, Άνθια, Ίνα, Αντρέας, Μαρία, Μιχ., Πανος, Κατερίνα) με τον Ιερώνυμο και τον Αυγουστίνο. Ανεβαίνουμε στο χώρο της κατασκήνωσης, περνάμε κάτω από τη θεαματική πύλη, καθόμαστε στο πέταλο, ο Ακέλας κάθεται στην πολυθρόνα του και... άρχεται το καθιερωμένο πρώτο κήρυγμα (<<ΔΕΝ πετάμε πέτρες>>). Μετά πάμε όλοι για μπάνιο, βουτιές και για παιχνίδι με την Αλίκη. Το μεσημεριανό (σάντουϊτς, τσιπς και μπισκότα που είχαν μαζί τους τα Λυκόπουλα κια που έφτασε και για τα 11 μέλη του Αρχηγείου χάρη στο θεσμό του <<ταψιού του Αρχηγού>>) μας έδωσε δυνάμεις για να τακτοποιηθούμε στις σκηνές, να στήσουμε τα ράντζα, να τσακωθούμε για το ποιό Λυκόπουλο θα κοιμηθεί δίπλα σε ποιό και τέλος να μισοξεκουραστούμε ως τις 5 το απόγευμα.
Μετά άρχισε το παιχνίδι εισαγωής: Μια μοναδική εμφάνιση Ανιχνευτών (βλ. Ίων τρομακτικός στην όψη. Γιόχαν με γάντζο στο χέρι κ.λ.π.) έδωσε τον τόνο όλης της κατασκήνωσης. Καθώς μας είπε και κινδυνεύει να χάσει για το λόγο αυτόν την εξουσία του. Τα Λυκόπουλα θέλουν να τον βοηθήσουν, ακόμα κι αν χρειαστεί να ψάξουν σ’ όλη τη γη αλλά πριν γίνουν οριστικά πειρατές πρέπει να προετοιμαστούν: Μαθαίνουν λίγα για τη βάρκα, μερικούς πειρατικούς κόμπους, πειρατική εποικοινωνία και φτιάχνουν πλοία από πηλό (σχετική τραγωδία γιατί ο πηλός δεν ήταν αρκετός) και κόβουν μαύρο ύφασμα σε στρογγυλό σχήμα για το μάτι για την περίπτωση που θα τυφλωθούν. Δημιουργήθηκε κάποιος μικρός πανικός, καθώς μερικοί <<έσωσαν>> την Αλίκη από τα χέρια κάποιας Γαλίδας κι’ έτσι έχασαν το μισό παιχνίδι.
Στο μαγειρείο η Άνθια είχε μικροπροβλήματα με το γκάζι. Όλοι αναρωτιόμασταν πως τα καταφέρνει πάντα η Ομάδα και τρώει λασπωμένα μακαρόνια και βέβαια λασπώθηκαν και τα δικά μας αλλά η σάλτσα και ο κιμάς ήταν πολύ νίστιμα κι έτσι δε μας ένοιαξε και πολύ. Ξεχάσαμε (!) να φάμε καρπούζι.
Στην πρώτη πυρά μας εμφανίστηκαν τρεις πειρατίνες (μάλλον έμοιαζαν με τσιγγάνες) κι ένας άγριος πειρατής (Μαρία, Μαρία Μιχ., Ίνα, Μιχάλης), μας καλωσόρισαν στο πειρατικό γλέντι και μας κέρασαν κρασί (ήτοι amita μήλο). Μετά έγινε εισαγωγή του παιχνιδιού <<Πειρατής>> που κράτησε σ’ όλη την κατασκήνωση. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να καταλάβουμε ότι δεν πρέπει να πούμε στο διπλανό μας αν είμαστε ή όχι <<Πειρατές>>, τι θα γίνει αν ανακαλυφθεί ο <<Πειρατής>>, (θα του κάνουμε ό,τι θέλουμε), κ.λ.π. Μετά ανακοινώθηκαν και τα ονόματα των εξάδων που είναι πολύ γραφικά (Ξυλοπόδαροι, Κουλοχέρηδες, Μονόφθαλμοι και Σημαδεμένοι). Είπαμε δύο-τρία τραγούδια και όταν τα πνεύματα ηρέμησαν κάπως τραγουδήσαμε για πρώτη φορά το μελωδικό (αλλά όχι πολύ πειρατικό) τραγούδι της κατασκύηνωσης. Έτσι πέρασε η πρώτη μέρα. Αρκετοί ονειρεύτηκαν ότι ο διπλανός τους θα ήταν σίγουρα ο <<Πειρατής>> του παιχνιδιού κι έτσι ξύπνησαν κι άρχισαν να κατηγορούν τους άλλους ότι <<αυτοί είναι>> κ.λ.π.
Δευτέρα 6/7
Η πλήρης ασυνενοησία για το ποιός έπρεπε να έχει ξυπνήσει πρώτος από το Αρχηγείο είχε ως αποτέλεσμα να ξυπνήσουν όλα τα Λυκόπουλα πριν από το Αρχηγείο. Ο Αντρέας ανέλαβε την πρωΐνή γυμναστική.
Η πρωϊνή ασχολία της πρώτης μέρας στην κατασκήνωση ως συνήθως δεν ήταν και πολύ πρωτότυπη: Τσουγκράνισμα και δρομάκια. Αρρώστησαν και 2 πειρατές: ο Νίκος Πιπιλής που όμως γρήγορα έγινε καλά και ο Στάθης που ως το βράδυ ήταν ακόμα στο κρεββάτι. Γενικά οι περισσότεροι κατηγορούσαν μία τον έναν και μία τον άλλο ότι είναι ο <<Πειρατής>> αν και χαρτάκι δε βρέθηκε.
Ο Μάκης έφυγε με το πρωϊνό δελφίνι, τα νεότερα μέλη του Αρχηγείου (Μαρία Μιχ., Πάνος και Κατερίνα) πήγαν να μάθουν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών και ως εκ τούτου μας κέρασαν για απογευματινό καταϊφι. Μετά από αρκετό τσουγκράνισμα (ευστυχώς που δεν είχε κια πολί ήλιο) κατεβήκαμε για μπάνιο αλλά ο καιρός δεν μας ενέπνεε και ιδιαίτερα. Είχε συννεφιά, αέρα και κύμματα ΚΑΙ τσούχτρες. Παρά ταύτα αρκετοί ήταν αυτοί που διασκέδασαν με την Αλίκη. Μετά το μεσημεριανό στολίσαμε τα ντοσιέ με τα τραγούδια και περάσαμε το πτυχίο του χειροτέχνη και της δημιουργικής φαντασίας. Το απόγευμα εμφανίστηκε ένας Μπαγκήρας (Διομήδης) πασαλειμένος με nivea ανακατεμένη με κακάο και πράσινη φουστίτσα (τοπικός ιθαγενής) δεδομένου ότι βρισκόμαστε στα νησιά του Ειρηνικού. Φτιάξαμε γιρλάντες με λουλούδια (τοπικό έθιμο) και το βράδυ φάγαμε ριζοσαλάτα (τοπικό φαγητό). Κάποια στιγμή η Μελένια βρήκε το πρώτο χαρτάκι του <<Πειρατή>>: Οι γερόλυκοι έπρεπε ν απλύνουν τα καζάνια της επόμενης μέρας. Όλα τα Λυκόπουλα ενθουσιάστηκαν και παρά λίγο να γίνει mini ανταρσία. Θεωρούν βέβαιο ότι ο <<Πειρατής>> είναι κάποιο Λυκόπουλο. Η βραδυνή πυρά ήταν σχετικά ήρεμη, μετά όμως την ιστορία του Μπαγκήρα εμφανίστηκε ο τοπικός θίασος των ανιχνευτών που έπαιζε κάποιο western (ο Γιόχαν ήταν ντυμένος Γιοχάννα) κι’ έτσι το τέλος της πυράς δεν ήταν και τόσο ήρεμο όσο η αρχή. Είπαμε καληνύχτα και ορίσαμε τον Αντρέα υπεύθυνο κατόλ (φέτος τα κουνούπια μας τάραξαν).
Τρίτη 7/7
Σήμερα ο μεταφορών Πάνος ξύπνησε στην ώρα του κι έτσι ξύπνησε νωρίς και το υπόλοιπο Αρχηγείο παρόλο που το προηγούμενο βράδυ μερικοί είχαν πάει για βόλτα και μετά για κιθάρα στην παραλία και είχαν αργήσει κάπως να κοιμηθούν (σ’ αυτούς δεν περιλαμβάνεται ο Ακέλας μας ο οποίος έχει ρίξει μοναδικούς ύπνους σ’ αυτήν την κατασκήνωση, ήδη από την προκατασκήνωση που λόγω κουνουπιών και αφόρητης ζέστης κανείς δεν μπορούσε να κοιμηθεί εκτός από τον ίδιο).
Μετά τη γυμναστική και το πρωϊνό ανακαλύψαμε ότι βρισκόμαστε στις Ινδίες ψάχνοντας για το σπαθί του Μπίστη και συναντήσαμε ελέφαντες, κροκόδειλους και κροταλίες, κυνηγήσαμε ιερές αγελάδες και τελικά καταλήξαμε σ’ ένα ναό που τον φύλαγε ένας ιερός βραχμάνος-ανιχνευτής κι ένας τρελλός (Αλέκος Μελέγκογλου, Μιχάλης Ιακωβίδης). Αυτοί μας είπαν ότι το σπαθί είχε ήδη ξεκινήσει για άλλες χώρες.
Ο καιρός και πάλι δεν ήταν σπουδαίος. Ο ήλιος κατά το γνωστό νόμο (του Murfy) βγήκε την ώρα που φεύγαμε από τη θάλασσα.
Φάγαμε μπιφτέκια με πουρέ για μεσημεριανό (η Άνθια είχε υπολογίσει 4 μπιφτέκια για κάθε μέλος του Αρχηγείου και τελικά παραλίγο να μη φάμε αρκετά γιατί ορισμένοι έφαγαν για ορεκτικό μία πεντάδα). Επακολούθησε (παρά τις διαβεβαιώσεις του τύπου <<ποτέ στην Αγέλη δεν παίζουμε καρπουζοπόλεμο>>) καρπουζοπόλεμος, ως συνέχεια σχετικού πολέμου με τραυματίες στην Ομάδα, ο οποίος εξελίχθηκε σε σαπουνοπόλεμο και σαμπουανοοπόλεμο στις βρύσες μαζί με την Ομάδα που κράτησε ως τις 3.30 (όλοι λουστήκαμε 4 φορές τουλάχιστον). Άλλες δύο ατραξιόν δε μας άφησαν να ξεκουραστούμε και πολύ: Το κάψιμο της καλιόπης από τον Πάνο και το πλύσιμο των καζανιών από το Αρχηγείο. Ύστερα από όλα αυτά όλοι δήλωναν ψόφιοι ως τις 5.30 και δικαίως (συμπεριλαμβανομένου και του Αρχηγείου).
Το απόγευμα έλαβαν χώρα κολυμβητικοί αγώνες - είχε όμως πολύ αέρα και κύμματα. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα με την Αλίκη που παραλίγο να την πάρει το κύμα. Πρώτος αναδείχτηκε ο Ιωάννης Τ., δεύτερος ο Φοίβος και τρίτη η Τζούλια. Παρά τα κύμματα που έπνιγαν τα άλογα (ειδικά τον Αντρέα) έγιναν και κοκορομαχίες στο νερό. Αρκετά ατρόμητα Λυκόπουλα μπήκαν στο νερό προς τρόμο του φιλοθεάμονος κοινού. Μετά τους κολυμβητικούς η Αγέλη χωρίστηκε σε δύο ομάδες και η μια προσπάθησε να κλέψει τις μαγικές χρυσές κλωστές της άλλης.
Το βράδυ πήγαμε στο Φάρο για μια πυρά αλλοιώτικη από της άλλες. Είπαμε πολλά τραγούδια ενώ οι παρευρισκόμενοι Γάλλοι χειροκροτούσαν για το μοναδικό θέαμα που τους προσφέραμε με τις λάμπες θυέλλης μας κάτω από το φεγγαρόφωτο (αυτές τις μέρες έχει πολύ ωραίο φεγγάρι).
Το καινούργιο σημείωμα του <<Πειρατή>> που βρήκαμε όταν γυρίζαμε, όριζε να πηγαίνουν οι Κουλοχέρηδες κουτσό όλη την επομένη μέρα από τη σκηνή τους στην τραπεζαρία. Δεν έγινε νυχτερινό παρά τις μετά μεγάλης βεβαιότητας προβλέψεις των Λυκοπούλων. Το Αρχηγείο πέρασε από το γκαλά της Ομάδας το οποίο βρήκε ελαφρώς αποτυχημένο κια γύρισε να κοιμηθεί.
Τετάρτη 8/7
Ξυπνήσαμε και βρεθήκαμε στην Αίγυπτο, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι επακολουθεί η παραδοσιακή εκδρομή στην έρημο προς τους ευκαλύπτους. Οι Κουλοχέρηδες αρχικά δεν ήθελαν να πηγαίνουν κουτσό αλλά υποχρεώθηκαν να το κάνουν από την υπόλοιπη Αγέλη. Αργήσαμε αρκετή ώρα μέχρι να φύγουμε γιατί έπρεπε να τακτοποιηθούν λίγο τα δρομάκια, που από αρχιτεκτονικής απόψεως φέτος δεν πάνε και πολύ καλά. Όσο οι πειρατές ετοίμαζαν τα τρόφιμά τους (δηλ. σάντουϊτς με τυρί, ντομάτα, zwan και μουστάρδα), ο Μπαγκήρας και ο Πάνος φόρτωναν τον Π. περωτή με σωσίβια, άγκυρα, καύσιμο και κουπιά καθώς επίσης και καρπούζια.
Η πορεία προς τους ευκαλύπτους ήταν ταχύτατη και πολύ κεφάτη (είπαμε πολλά τραγούδια). Όταν φτάσαμε κατά το γνωστό νόμο ο ήλιος, που όσο περπατούσαμε μας τσουρούφλιζε, κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα κι έτσι μας κόπηκε η διάθεση για μπάνιο. Λίγο αργότερα έφτασε κι ο Π. Περωτής με το Μπαγκήρα και δύο τραυματισμένους πειρατές (Γιάννη Σπηλ., Αλέξη Τ.) και έγιναν μερικδες πιπερωτάδες (ήτοι βόλτες με το Μιχάλη και 4 πειρατές). Μια ομάδα μερικών πειρατών με επικεφαλής την Ίνα έφυγαν και για σύντομη εξερεύνηση προς την ενδοχώρα. Εντωμεταξύ σηκώθηκε δυνατός αέρας κι έτσι αποφασίστηκε να αναχωρήσει ο Π. Περωτής με το Μιχάλη πριν σηκωθεί γερή τρικυμία. Αφού φάγαμε σάντουϊτς και καρπούζι με αρκετή άμμο θεωρήσαμε χρήσιμο να φύγουμε από τους ανεμοδερμένους ευκάλυπτους και να κάνουμε λίγο διαφορετική απ’ ότι συνήυθως την πορεία επιστροφής. Κι έτσι γυρίσαμε από την ενοδοχώρα, κάναμε και λίγη ορειβασία, ανακαλύψαμε μια αρχαία πόλη και τέλος περάσαμε από την παλιά Ερμιόνη απ’ όπου κανείς μας δεν είχε ποτέ περάσει. Οι πειρατές μας κουράστηκαν! Το απόγευμα όμως ανταμείφθηκε ο κόπος τους βάλαμε τις στολές μας και κατεβήκαμε στην πόλη. Καταρχήν η Αγέλη μας κέρασε καταϊφι, γαλακτομπούρεκο ή παγωτό στο Στάϊκο και ύστερα τα Λυκόπουλα αγόρασαν σουβλάκια, παγωτά, γρανίτες και μερικά αποθέματα από Μίκυ Μάους (από τα οποία τροφοδοτείται και το Αρχηγείο). Ο Μιχάλης Μάγκος συνάντησε μερικούς παλαιούς. Ύστερα ορισμένοι πήγαν να δουν το πιλοτήριο του flying dolphin και άλλοι να ψαρέψουν στην αποβάθρα. Το βράδυ φάγαμε σκέτο γιαούρτι, ενώ παράλληλα ετοιμάστηκαν σκετς για τη βραδυνή πυρά. Ως συνήθως εκείνη την ώρα βρέθηκε και το καινούργιο χαρτάκι του <<Πειρατή>>: Η τζούλια πρέπει να κάνει 3 φορές τον κόκορα μετά την έπαρση την επόμενη μέρα.
Πέμπτη 9/7
Η σημερινή μέρα ξημέρωσε στην Ιταλία και πιο συγκεκριμένα στο κέντρο του Κολοσσαίου. Η Τζούλια μας βεβαίωσε με τρία στεντόρια κουκουρίκου ότι είχε ξημερώσει αν και δεν είχαμε καμία αμφιβολία. Μερικοί που προτιμούσαν να μην καλοξυπνήσουν κάνοντας πρωϊνή γυμναστική με τον Αντρέα, καλοξύπνησαν φτιάχνοντας το δρομάκι για την καλλιόπη το μισό πρωϊνό. Ακολούθησαν πάν-μπιστιακοί αγώνες: Τα Λυκόπουλα προτίμησαν να χάσουν το μισό τους μπάνιο και να λάβουν μέρος ή να παρακολουθήσουν και να υποστηρίξουν τους αθλητές στο άλμα εις μήκος, είς ύψος, στην αντοχή κ.λ.π. Πολλοί αναδείχθηκαν επίσης στον Μπιστόνιο, στο Λίθο, στην ταχύτητα, παρά τους διάφορους τραυματισμούς τους. Το μεσημέρι φάγαμε φασολάδα και - απίστευτο αλλά αληθινό - φαγώθηκε όλη. Επακολούθησε - τι άλλο; - γιαουρτοπόλεμος με το γιαούρτι που είχε περισσέψει από το προηγούμενο βράδυ. Ως αργά το μεσημέρι πλενόμασταν, λουζόμασταν, πλέναμε μπλούζες και καραβάνες και μετά κάναμε μερικές (λίγες) ρωμαϊκές χαλκογραφίες. Μερικοί είχαν την έμπνευση να κάνουν ένα άσχημο αστείο: Γέμισαν με nivea το sleeping bag της Τατιάνας. Ο <<Πειρατής>> όμως με κατάλληλο σημείωμα υποχρέωσε τους ενόχους το άλλο πρωϊ να πασαλείψουν ο ένας τον άλλο με nivea.
Το απόγευμα άρχισε με παρακολούθηση του jeronymo cross στο χώρο της Ομάδας. Έλαβαν μέρος τα γενναία Λυκόπουλα Σέργιος, Φοίβος, Γιάννης Σ. και Αλέξης Τέρνερ. Αρκετή ώρα αργότερα, αφού ταλαιπωρήθηκαν αρκετοί πρόσκοποι και ανιχνευτές με τις τάβλες, τη λίμνη, τους πάγκους και τη μπερδεμένη διαδρομή, επιστρέψαμε στο τοπικό Κολοσαίο (δηλ. το χώρο του γερμανικού) για να συνεχιστούν οι αγώνες. Με αρκετή καθυστέρηση φάγαμε κοτοσαλάτα και πεπόνι (για την κοτοσαλάτα εργάστηκαν σκληρά τρία άτομα: Η Άνθια και η Μαρία Μιχ. που έκοβαν το κοτόπουλο και η Μαρία που έκανε αέρα για να φεύγουν οι σφήκες). Ο Μπαγκήρας έφτιαχνε στο δρομάκι για τις βρύσες τσιμέντο με αποτέλεσμα να είναι αποκλεισμένη η δίοδος από κει και να πρέπει να σκαρφαλώνουμε από τα παραδιπλανά βραχάκια. Στηνν πυρά είχαμε δύο σκετς από πειρατές ντυμένους κλόουν. Το ένα ζευγάρι κλόουν (Ιωάννης Τ. και Γιάννης Σ.) μας καταδιασκέδασαν με ταχυδακτυλουργικά κόλπα και ανέκδοτα, είπαμε και μερικά τταγούδια και τελικά προς τρόμο της Άνθιας πέσαμε για ύπνο στις 11 παρά τέταρτο. Το νυχτερινό παιχνίδι αναβλήθηκε. Το απτόητο, ακούραστο κ.λ.π. Αρχηγείο έφαγε παγωτό και πήγε για βαρκάδα υπό το φεγγαρόφως και (παρά το παράδοξο για την εποχή κρύο των τελευταίων νυχτών) έκανε νυχτερινό μπάνιο. Την ίδια ώρα ο ανιχνευτής Ιακωβίδης επεδίωκε να ξυπνήσει όλον τον κόσμο γιατί δύο Γαλλίδες που κατασκήνωναν στον Φάρο είχαν απαχθεί, κατά την άποψή του.
Παρασκευή 10/7
Σήμερα ξυπνήσαμε σχετικά αργά (κυρίως το Αρχηγείο). Ένα μικρό πρόβλημα στη βάρκα μας ανάγκασε να κάνουμε ένα mini συμβούλιο για να προσαρμόσουμε καταλλήλως το πρόγραμμα. Σήμερα βρισκόμαστε στις αμερικανικές αποικίες. Το πρωϊ παίξαμε ένα μεγαλειώδες παιχνίδι γνώσεων κατά τους κανόνες του trivial persuit. Αποκαλύφθηκε ότι δεν ξέρουμε και πολλούς κόμπους ενώ αντίθετα ότι τα πάμε καλά από γενικές γνώσεις και πρώτες βοήθειες.
Στο μαγειρείο επικρατούσε συναγερμός γιατί το μπριάμι μας έπρεπε να είναι στις 10 στο φούρνο και έπρεπε να καθαρίθσουμε ένα σωρό λαχανικά ως εκείνη την ώρα και να τα κόψουμε. Μετά η Άνθια άρχισε να πλέκει την πύλη με αποτέλεσμα να είναι σλκαρφαλωμένη πάνω σε έναν πάγκο που ήταν πάνω στο τραπέζι του μαγειρείου. Οι υπόλοιποι κατεβήκαμε για μπάνιο (σήμερα έκανε πολλή ζέστη). Το μεσημέρι είχε ποικιλία απασχολήσεων! Άλλοι έραβαν λύκους στην μπλούζα τους υπό την επίβλεψη της Ίνας, άλλοι δοκίμαζαν τις ικανότητές τους στα Μόρς, άλλοι έφτιαχναν κούκλες για κουκλοθέατρο και άλλοι βραχιολάκια με πετσί και χάντρες. Στις 4.30 η Αγέλη χωρίστηκε σε δύο ομάδες: Η πρώτη έβαλε τα μαγιώ της και τα καπέλλα της και ξεκίνησε για ιστιοπλοΐα με το ΜΑΡΚΟ. Μαζί πήγαν ο Αλέξανδρος, ο Μιχάλης κι ο Μπαγκήρας και μερικοί βαθμοφόροι εναλλάξ. Η δεύτερη ομάδα προετοίμασε σκετς για την αυριανή μεγάλη πυρά και έφτιαξε το χώρο (σκούπισε!). Στις 6.30 άλλαξαν οι βάρδιες κι έτσι όλα τα Λυκόπουλα έκαναν ιστιοπλοϊα.
Το βραδυνό ήταν μακαρονάδα με σάλτσα και τυρί. Ποτέ τα Λυκόπουλα δεν ξαναέφαγαν τόσο πολύ φαγητό. Ο Νικόλας ο Πιπιλής μας έχει εντυπωσιάσει με τις ποσότητες που τρώει (σχεδόν όσο και ο Ακέλας μας που παρά τις προσπάθειές του τελευταία, δεν έχει καταφέρει να εξαλείψει τη φήμη του ότι τρώει πολύ).
Μετά από μία ήρεμη πυρά τα Λυκόπουλα πήγαν για ύπνο σχετικά νωρίς ενώ αντίθετα το αρχηγείο τους άρχισε να κάνει μερικά περίεργα πράγματα: Καταρχήν ήρθε η Μαργκώ οπότε αποφασίστηκε να στηθεί ένα πάρτυ προς τιμήν της. Αρχίσαμε να φουσκώνουμε μπαλόνια, να μεταφέρουμε τραπέζια από την τραπεζαρία στο χώρο του ιστού κ.λ.π. Στις 12.00 όλα ήταν έτοιμα για το πάρτυ. Βάλαμε δυνατή μουσική και τα Λυκόπουλα ξύπνησαν και άρχισαν να βγαίνουν από τις σκηνές τους νυσταγμένα. Τους υποδέχτηκαν γερόλυκοι που χόρευαν και πρόσφεραν κόκ-κόλα. Πάνω άναβε το κέφι, δύο απαγωγείς (ο Ίων κια ο Ηλίας) όρμησαν και άρπαξαν το Φοίβο και τον κουβάλησαν στον πύργο. Τα Λυκόπουλα αποφάσισαν φυσικά να τον ελευθερώσουν κι έτσι έφτασαν κι αυτά στον πύργο μέσα στο σκοτάδι από όπου έρριχναν ακτίνες λέϊζερ οι απαγωγείς και οι συνεργοί τους (Πάνος, Ευάγγελος, Ίων και ηλίας) ακινητοποιώντας έτσι μερικούς άτυχους πειρατές. Οι ακινητοποιημένοι κατηφόριζαν στον φάρο όπου η μάγισσα (Μαρία) τους ξαναέδινε τη δύναμή τους. ο Φοίβος απαλευθερώθηκε γρήγορα κι έτσι πήγαμε ξανά στο κρεββάτι μας ενώ λίγο αργότερα άρχιζε το θορυβώδες νυχτερινό της ομάδας.
Σάββατο 11/7
Σήμερα το πρωΐ ξυπνήσαμε αργοπορημένα παρά το δυνατό κρύο που υπάρχει το πρωϊ στη Γροιλανδία (όπου βρισκόμαστε σήμερα). Πρωϊνή γυμναστική έκανε σήμερα ο Ευάγγελος: Είπε στα Λυκόπουλα να πάνε 20 φορές ως την πύλη και να ξαναγυρίσουν. Μετά από την έπαρση και το πρωϊνό άρχισε η (ενδελεχής) επιθεώρηση σκηνών, σακκιδίων, χώρου γύρω από τις σκηνές κ.λ.π. Πήγαμε για μπάνιο σχετικά νωρίς και λίγο αργότερα κατέβηκε ολόκληρη η ομάδα και οι ανιχνευτές κι έτσι η μπανιέρα μας γέμισε κόσμο που διασκέδαζε εναλλακτικά με την Αλίκη. Από το πρωϊ άρχισαν να καταφθάνουν και μερικοί επισκέπτες: Ο Τζέραλντ, η Φανή, ο Ραν (Νίκος Γεωργ.) κ.λ.π. Η Άνθια που προσπαθούσε να μας πείσει ότι το ταψί με την τυρόπιττα θα έφτανε για το μεσημέρι διαψεύστηκε - ευτυχώς που την πείσαμε να φτιάξει την τυρόπιττα στη λαμαρίνα κι έτσι περίσσεψαν τελικά μόνο 5 κομμάτια που τα στείλαμε στην Ομάδα σε αντάλλαγμα του κοφτού μακαρονιού με χταπόδι που μας είχαν στείλει την προηγούμενη μέρα. Το μεσημέρι ο χώρος της κατασκήνωσης καλλωπίστηκε: Αρκετοί πειρατές-εθελοντές ειδικευμένοι στο ασβέστωμα ασβέστωσαν τις πέτρες στα δρομάκια (ακούστηκαν διάφορα <<γρήγορα, νερό, καίγομαι!>>). Το απόγευμα μετά από ένα ποτήρι παγωμένη πορτοκαλάδα και μια σύντομη τακτοποίηση οι πειρατές έφυγαν και πήγαν στο φάρο όπου τους υποδέχθηκε ένας Γροιλανδός (Μπαγκήρας) κουκουλωμένος με ένα sleeping bag. Σίγουρα ήταν πολύ ζεστά εκεί μέσα. Εκεί χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: Έτσι οι πειρατές ναυμάχησαν με τοπικούς Γροιλανδούς προσπαθώντας οι μεν να κλέψουν τις σημαίες των δ. Το έμβλημα όμως του Μπίστη και πάλι δε βρέθηκε. Επιστρέψαμε στο χώρο της κατασκήνωσης όπου και άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι βιαστικοί γονείς. Η υποστολή και το βραδυνό φαγητό έγιναν υπό την παρακολούθηση των γονέων (ήρθαν και δύο μελλοντικά Λυκόπουλα ηλικίας μερικών μηνών). Ύστερα κουβαλήθηκαν πάγκοι στο χώρο της πυράς και ο Μιχάλης Μάγκος καθορίστηκε φύλακας της κιθάρας. Πυράρχης ήταν - ποιός άλλος; - ο Μπαγκήρας. Η εμφάνιση της Αγέλης ήταν σχετικά αξιοπρεπής. Κατά γενική ομολογία τα λυκόπουλα τραγουδούν πολύ πιο μελωδικά από τους προσκόπους βοηθούσης και της κιθάρας. Στο χορό της κατσίκας σηκώθηκαν ο Σέργιος και η Άννα και κρίθηκαν άξιοι της λυκοπουλικής και τριτομαδίτικης ιδιότητάς τους: Φώναζαν και οι δύο πολύ δυνατά. Με το τέλος της πυράς (σήμερα έχει και πανσέληνο) πήγαμε για ύπνο. Το αρχηγείο έκανε κλήρωση προκειμένου κάθε γερόλυκος να φυλάξει για λίγο σκοπιά όσο οι άλλοι θα πήγαιναν στο Γανώση για το παραδοσιακό γεύμα. Οι παραδιπλανοί τουρίστες οπωσδήποτε δεν θα πολυκατάλαβαν γιατί τόσος πολύς κόσμος ανεβοκατέβαινε.
Κυριακή 12/10
Η αφίσσα μας σήμερα είναι δηλωτική του περιεχομένου της ημέρας: Ένα πειρατικό καράβι πλησιάζει σε μια ακτή όπου υπάρχει ένα bar όπου οι πειρατές μπορούν να ξεφαντώσουν. Φορέσαμε στολές και πήγαμε στο χώρο του γερμανικού. Εκεί έλαβε χώρα ένας αγώνας γερμανικού μεταξύ παλιών και αρχηγείου. Το Αρχηγείο Αγέλης αντιπροσώπευσε ο Ακέλας. Αφού έφυγαν τα Λυκόπουλα, οι γερόλυκοι κατάφεραν επιτέλους να περάσουν μια μέρα ήρεμη χωρίς φωνές με ύπνο, ανάγνωση μίκυ μάους κ.λ.π.
Στις 7.00 τα Λυκόπουλα έχοντας φάει, πλυθεί και κοιμηθεί αρκετά επέστρεψαν στην κατσακήνωση. Μετά την υποστολή ο Ακέλας μας είπε για το τελευταίο Λυκόπουλο που πριν 10 χρόνια είχε γίνει βοηθός Ακέλα. Η τιμητική αυτή διάκριση δόθηκε και πάλι ύστερα από τόσον καιρό, στο Φοίβο που επί 5 χρόνια υπήρξε υποδειγματικό Λυκόπουλο.
Προς τιμήν του Αλέξη Χατζηνικολάου που έχει σήμερα τα γενέθλιά του στήθηκε πάρτυ: Επιστέγασμα μια μεγάλη τούρτα με μαγικά κεράκια που δεν έσβυναν. Τα παιδιά δεν έφαγαν πολύ αλλά η τούρτα άρεσε πάρα πολύ στο Αρχηγείο κι έτσι οι γερόλυκοι φρόντισαν να την αποτελειώσουν. Το βράδυ στην πυρά παίχτηκε ένα σκετς από το Αρχηγείο (το σενάριο του οποίου είχε γράψει ο Αλέκος Μελέγκογλου). Υποτίθεται ότι πειρατές επιτέθηκαν στο ΜΑΡΚΟ στον οποίο βρίσκονταν μέλη του Αρχηγείου αγέλης. Οι πειρατές πέταξαν από τη σανίδα το Μιχάλη, τον Αντρέα, την Ίνα, τη Μαρία, την Άνθια και τη Μαρία Μιχ. αλλά ο Μάκης πήρε για βοηθούς του τα Λυκόπουλα που πλάκωσαν στο ξύλο τον αρχιπειρατή (Αλέκο). Ο ενθουσιασμός καταλάγιασε με μια μπαγκιροοιστορία με μουσική υπόκρουση για τις περιπέτειες του Μπίστη κι έτσι πήγαμε για ύπνο. Το Αρχηγείο σπάζοντας κάθε ρεκόρ προηγούμενης χρονιάς σε αύπνία άρχισε τις βόλτες υπό το φεγγαρόφως.
Δευτέρα 13/7
Η προτελευταία μέρα της κατασκήνωσης έχει πάντα δύο χαρακτηριστικά: 1) Αρχίζει το ξεστήσιμο: Ως το βράδυ μόνο η καλλιόπη και η κατασκυεή του μαγειρείου έχουν μείνει όρθια. Το Αρχηγείο ασχολείται κυρίως με το ξεστήσιμο και το μάζεμα του υλικού. Τα Λυκόπουλα βοηθούν κουβαλώντας με τον Αυγουστίνο το υλικό στο χώρο της Ομάδας, 2) Υπάρχει αρκετή συγκίνηση και αρκετός εκνευρισμός λόγω συσσωρευμένης κούρασης, ιδίως προς το βράδυ. Το πρωϊ μέσα σ’ όλη τη δουλειά εξετάστηκαν και πτυχία. Τα περισσότερα όμως Λυκόπουλα έχουν ήδη πάρει πολλά πτυχία κι έτσι το ενδιαφέρον ήταν σχετικά μειωμένο. Εν τω μεταξύ ο Μάκης (που έχει έρθει από το προηγούμενο βράδυ) και αρκετοί ανιχνευτές ξέστηναν με ταχύ ρυθμό κι έτσι ως το μεσημέρι είχε γίνει η πολλή δουλειά. Πήγαμε για μπάνιο και βουτιές από την Αλίκη και μετά ανεβήκαμε στην τραπεζαρία: Όλα για το μεσημεριανό φαγητό τα είχαν ετοιμάσει, οι υποψήφιοι για το πτυχίο μαγειρικής (είχαν τηγανίσει κεφτέδες, είχαν κόψει σαλάτα και ψωμί κ.λ.π.). Το μεσημέρι εξαιτίας του καύσωνα κανείς δεν μπορούσε να κουνηθεί. Αρχηγείο και Λυκόπουλα είχαν ξαπλώσει όπου έβρισκαν σκια και διάβαζαν μίκυ μάους. Το απόγευμα (σήμερα βρισκόμαστε στο Μεξικό), εμφανίστηκε ένας πληγωμένος εξερευνητής (Αντρέας) και μας είπε ότι τοπικοί ιθαγενείς είχαν αιχμαλωτίσει το φίλο του εξερευνητή και μας παρακάλεσε να τον βοηθήσουμε. Στο δρόμο μας γκρεμίσαμε πυραμίδες των Ίνκας, περάσαμε πάνω από ορμητικά ποτάμια, και τελικά ανκαλύψαμε τον αιχμάλωτο, ο οποίος όμως όλως συμπτωματικώς ήταν ο καπετάν Σαμπάριζας (Μιχάλης) που όπως είχαμε μάθει στην αρχή του ταξιδιού ήταν ο κλέφτης του εμβλήματος του Μπίστη. Όπως καταλάβαμε από όσα μας είπε (γιατί ο καημένος είχε χαζέψει από την μακρόχρονη αιχμαλωσία) οι ιθαγενείς του είχαν κλέψει το έμβλημα που με τόσο κουράγιο κουβαλούσε και το είχαν κρύψει. Φτιάξαμε λοιπόν παιχνίδια (κούκλες-χραπόδια και χαρταετούς) και τον πείσαμε τελικά να μας πει που ήταν το έμβλημα: Ήταν κάτω από το Φάρο, κοντά στα κύμματα. Ειδοποιήθηκε αμέσως (δια μέσου τηλεφωνικών γραμμών από κονσερβοκούτια και σπάγγο) ο ύπαρχος του Μπίστη (Μάκης) και μαζί του οι πειρατές κατηφόρισαν και βρήκαν το σπαθί (το έμβλημα του Μπίστη) και τα αναμνμηστικά της κατασκήνωσης. Ο Κωνσταντίνος Σωτηρόπουλος όλη την ώρα είχε κολλημένο το στόμα του μ’ ένα λευκοπλάστ (παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του), σύμφωνα με την πρόσφατη επιθυμία του <<Πειρατή>>. Γυρίσαμε θριαμβευτές και κραδαίνοντας μια πειρατική σημαία στο χώρο της Αγέλης και από κει πήραμε λουκάνικα beach,όπου μας περίμενε μια βάρκα (λίγο ατυχής είναι η αλήθεια) για να ψήσουμε το βραδυνό μας. Η τελευταία πυρά ήταν αρκετά συγκινητική (όπως πάντα άλλωστε). Σ’ αυτό συντέλεσε και η πάλαι ποτές ορχήστρα (μπουζούκι: Αλέξανδρος, κιθάρα: Μαρία) της Αγέλης. Είπαμε για τελευταία φορά το τραγούδι της κατασκήνωσης που άρεσε τόσο πολύ ώστε αποφασίσαμε να συνεχίσουμε να το λέμε. Πήγαμε σιωπηλοί για ύπνο κάτω από τον ουρανό με τα (πολλά) αστέρια, μια που οι σκηνές είχαν πέσει απότ ο πρωϊ.
Τρίτη 14/7
Από νωρίς σήμερα άρχισε το κουβάλημα προς το χώρο της ομάδας. Μερικοί προτίμησαν το κουβάλημα από το σύντομο μπάνιο στη θάλασσα (για την ακρίβεια δεν ήθελαν να πάνε για μπάνιο κι έτσι έφαγαν καψόνι). Το ενδιαφέρον μονοπωλήθηκε σήμερα από την επικείμενη εμφάνιση του <<Πειρατή>> που μας ταλαιπώρησε ουκ ολίγον. Μετά το μπάνιο φορέσαμε όλοι τις στολές μας και πριν φύγουμε βγάλαμε την παραδοσιακή αναμνηστική φωτογραφία. Αμέσως ύστερα, δεδομένου ότι είχαμε ήδη καθστερήσει αρκετή ώρα, φορτωθήκαμε τα υπάρχοντά μας και κατεβήκαμε στην Ερμιόνη. Αφήσαμε το Μιχάλη Μάγκο στο σπίτι του και μετά πήγαμε στου Γανώση για το παραδοσιακό γεύμα (κεφτέδες με σάλτσα). Αρκετοί πήραν για έπαθλο παγωτό (οι νικητές του πρωϊνού Λίτσα και η νικήτρια εξάδα στη γενική βαθμολογία στην κατασκήνωση). Στις 3.00 φάνηκε ξαφνικά το ΕΥΤΥΧΙΑ απότομα πίσω από το ακρωτήρι του Μπίστη. Όλοι σπεύσαμε στην αποβάθρα, φορτώσαμε Λυκόπουλα, ράντζα και σακίδια στο πλοίο κι αποχαιρετήσαμε για μια ακόμα φορά την Ερμιόνη παίρνοντας το δρόμο ο καθένας για το σπίτι του (και συγκεκριμένα οι γερόλυκοι για το κρεββάτι τους).
Υ.Γ.: Αποκαλύφθηκε ότι <<Πειρατής>> ήταν η Κατερίνα.

Προηγούμενη

Περιεχόμενα
Επόμενη
Πλωτή Κατασκήνωση 1986 Τρίτη εικοσιπενταετία, 1964 –1988 Αγέλη, Ερμιόνη ’87


(C) Copyright 1913-2002 3η Ο.Α.Ν. Επιτρέπεται η ελεύθερη ανάγνωση από browsers του WWW και παρόμοια προγράμματα. Με την επιφύλαξη κάθε άλλου δικαιώματος.