Η δεκαετία του ‘30


(Διήγηση Νίκου Μεζά, το 1995)
Αρχηγός μου ήταν ο Γιώργος Σπέντζας. Είμαστε τρομερά σκληροτρά-χηλοι,γυμνασμένοι πάρα πολύ. Σε κάθε εκδρομή έπρεπε να γίνει πόλεμος. Ο καλύτερος γινόταν με τις κρομμύδες, που τις σβούρνιγες έτσι...Ο χειρότερος ήταν με τις πέτρες, είχαμε αρκετούς τραυματισμούς. Οι πέτρες έρχονταν σβουριχτές, έπρεπε να τις αποφύγεις. Θυμάμαι έναν πετροπόλεμο στο τότε ερημικό Καβούρι, έφαγε μιά πέτρα στο γόνατο ο Χαραλαμπίδης, έπεσε κάτω και επειδή είχε χτυπηθεί το νεύρο, κλώτσαγε το πόδι συνέχεια από μόνο του. Ε, τον πήραμε κι εμείς (ήταν χειμώνας) και τον πετάξαμε στην θάλασσα γιά να συνέλθει. Α, είμαστε ωραίοι... Είχαμε μεγάλη επιτυχία και στο πέταγμα μαχαιριού.

Είμαστε αγρίμια και ο Περρωτής μας έκανε ανθρώπους. ΄Ηταν κρίμα που πέθανε τόσο νέος. Είχε θαυμασία φωνή και ήταν πολιτισμένος. ΄Ητανε πολύ καλός ομιλητής, σαν Ακρίτες μας έβαλε σε μιά πειθαρχία να μιλάμε 20 λεπτά με το ρολόϊ γιά να αναπτύξουμε όποιο θέμα θέλαμε. Συζητούσαμε γιά βαριά θέματα, μας έπαιρνε και παρακολουθούσαμε αρχαίο θέατρο.

Τα τελευταία χρόνια πριν την διάλυση συνεχίσαμε τους ιστιοπλοϊκούς αγώνες στο Φάληρο. Το πολεμικό Ναυτικό αντιπροσώπευαν μερικοί μόνιμοι υπαξιωματικοί πολύ μεγαλύτεροι από μας σε ηλικία. Μας ειρωνεύοντο γιατί αυτούς τους έφερε ένα ρυμουλκό, τους παρέταξε στην εκκίνηση, ενώ εμείς έπρεπε να κάνουμε κοντοβόλτες. Κατά την διάρκεια των αγώνων βγαίναν και μας πιάνανε τα ξάρτια. Καταλαβαίνεις λοιπόν τι επιθετικότητα είχαμε εμείς.
Επειδή όμως αυτοί ήταν οικογενειάρχες επαγγελματίες, γι’ αυτούς ήταν αγγαρεία να τρέχουν, ενώ εμείς νέοι εξαιρετικά γυμνασμένοι, (κάποια φορά εί-χαμε κατεβάσει κι άλμπουρο). Βάλαμε τα δυνατά μας, νομίζω ήμουνα εγώ κυβερνήτης. Ζορίσαμε λοιπόν την “Αλκυόνα” όσο έπαιρνε, όλοι απέξω, στο τέλος πήραμε τον αγώνα. Ξεμπερδέψαμε, ευχαριστηθήκαμε, έρχεται η απονομή. Δεν πήγε κανείς μας. Ε,τώρα, απονομές και διπλώματα. Γιατί είμαστε τέτοιοι.
Ο μόνος που πήγε - αναγκάστηκε ο καημένος, μεγάλος πιά στην ηλικία- και πήρε το έπαθλο ήταν ο Μίνδλερ. Το θυμάμαι γιατί το μετανιώσαμε εκ των υστέρων. Ο ίδιος ο Μίνδλερ δεν μιλούσε ποτέ, αλλά το τι ακούσαμε από τους άλλους Αρχηγούς...
΄Ηταν ωραίος ο Γιώργος ο Περσάκης, μοναδικός γιά τρέλλες, περνάγαμε ωραία. Μαζί και με τον Χαραλάμπη βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον κατά την Κατοχή. Εγώ είχα σπουδάσει οικονομικά, δούλευα λογιστής, κέρδιζα χρήματα. ΄Εβαζα τα λεφτά σ’ ένα συρτάρι στο σπίτι. ΄Ελεγα στον Χαραλάμπη και πήγαινε, άνοιγε το συρτάρι, έπαιρνε ο,τι χρειαζόταν. Μετά, είχαμε τις μοτοσυκλέττες μας. Είχαμε τέτοια σχετική ευχέρεια χρημάτων, ώστε να μπορούμε να βρίσκουμε και βενζίνη, η οποία κόστιζε. Εμείς είχαμε φτιάξει χαρτιά γιά τις μοτοσυκλέττες, ψεύτικα, δεν έχει να κάνει. Δεν είχαμε λοιπόν κανένα θέμα να περάσουμε το μπλόκο της Συγγρού. Εμείς όμως πήγαμε κοντά, προσέξαμε το ύψος της μπάρας, μετρήσαμε ότι χωράει η μοτοσυκλέττα από κάτω. Κόβαμε ταχύτητα, πέφταμε δίπλα, φστ και περνάγαμε. Οι Ιταλοί πυροβολούσαν, είχαν αυτές τις αραβίδες, αστεία όπλα χωρίς ακρίβεις, είχανε και την ξιφολόγχη διπλωμένη. Μπορεί βέβαια και να μην ήθελαν να μας σκοτώσουν. Πηγαίναμε φυρί-φυρί.
Στη μέση της Κατοχής του Γιώργου του Περσάκη και μένα μας κόλλησε η ιδέα να πάμε κάτω (στην Αίγυπτο). Θέλαμε να πάμε όμως ωραία, με κρις κράφτ στην Τουρκία. Πουλήσαμε τις μοτοσυκλέττες γιά τα έξοδα, αλλά δεν μας έφθασαν τα χρήματα. Μετά, πήραμε ένα καΐκι. Βάλαμε μέσα μιά μηχανή Πακάρ οκτακύλινδρη. Μας επεσήμανε η Γκεστάπο. ¨Ωρε φασαρία. Είχαμε κάνει χαρτιά ότι είμαστε ψαράδες, είχαμε κάνει ναυτολόγιο... Το βγάλαμε το καϊκι, πάθαμε δυό - τρείς νίλες γιατί τα ψάρια βγαίνανε βρώμια, αλλά η Γκεστάπο επείσθη ότι είχαμε πρόθεση να ψαρεύουμε. ΄Εφευγαν εκείνη την εποχή κάτι γκρούπ αξιωματικών, καταφέραμε με τα πολλά και συμπεριληφθήκαμε. Στην Αίγυπτο κρύψαμε τα χρόνια μας και δοκιμάσαμε να γίνουμε ιπτάμενοι. Η περιπέτεια μας τραβούσε, δεν μπορούσαμε τα ήσυχα πράγματα.

Το ‘38 είχαμε κάνει την αρχή με την 1η Παλαιού Φαλήρου. Γύρισα λοιπόν μετά τον πόλεμο με τον Μίλτο τον Χαραλάμπη και ξαναρχίσαμε. Αλλά δεν συνέχισα γιά πολύ. Μετά τον πόλεμο αλλάζεις σε πολλά πράγματα, ήτανε και η δουλειά μας τέτοια, ως πράκτορες είχαμε πλήρη ανεξαρτησία, είχαμε ατομι-κόν εχθρόν την Γκεστάπο.


Προηγούμενη

Περιεχόμενα
Επόμενη
Κατασκήνωση στο Μοναστήρι Πόρου, 24/ 8 - 7/ 9/ 32 Πρώτη εικοσιπενταετία, 1913 -1938 Οι Φαληριώτες


(C) Copyright 1913-2002 3η Ο.Α.Ν. Επιτρέπεται η ελεύθερη ανάγνωση από browsers του WWW και παρόμοια προγράμματα. Με την επιφύλαξη κάθε άλλου δικαιώματος.