Γιατί



΄Οταν κανείς από σας θελήσει μελετώντας τα αρχεία, τα ημερολόγια, τις παραδόσεις και ό,τι άλλο μπορεί να γράψει την ιστορία της πρώτης εικοσιπενταετίας της Ομάδος μας, αυθόρμητα και χωρίς να το καταλάβει θα ρωτήσει τον εαυτό του:
γιατί η Ομάς μας σταδιοδρόμησε έτσι λαμπρά στα 25 αυτά χρόνια; Πρέπει να βάλετε καλά στο μυαλό σας ότι στον κόσμον αυτόν τίποτε δεν γίνεται στην τύχη, όλα τα πράγματα έχουν την αιτία τους και κάθε αποτέλεσμα είτε καλό είτε κακό που επιτυγχάνει, είτε το άτομον, είτε το σύνολον, οφείλεται εις μίαν σειράν πράξεων που προηγήθησαν του αποτελέσματος αυτού. Δεν υπήρξε βέβαια ένας, αλλά πολλοί οι λόγοι δια τους οποίους η 3η Ο.Α.Ν. έζησε όπως έζησε από το 1913 έως σήμερα, ένας όμως από αυτούς και όχι ο ολιγώτερον σπουδαίος ήτο αναμφιβόλως η ομόνοια που βασίλευε πάντοτε εις την Ομάδα, τόσον μεταξύ υπαρχηγών όσον και μεταξύ ενωμοταρχών, αλλά και προσκόπων.
Από το 1920 που είμαι εις την Ομάδα, ένα πράγμα μου έκαμεν εντύπωσιν:
΄Οχι μόνον ποτέ δεν συνέβη ο Ιδρυτής ν’ ασχοληθεί με ενδοομαδικές διχόνιες, αλλά κατά μίαν περίεργον σύμπτωσιν, τόσον όταν είμεθα ενωμοτάρχαι όσον και όταν αργότερα εγίναμεν υπαρχηγοί (ομιλώ δια τα τρία παλαιά Λυκόπουλα), υπήρχε πάντοτε μεταξύ μας μια ταυτότης σκέψεων δια τα διάφορα ζητήματα που απησχόλουν την Ομάδα, αν και συνέβη συχνά να ευρισκώμεθα ο ένας από τον άλλον εις χιλιάδων χιλιομέτρων απόστασιν. Κατά μίαν εποχήν που όλοι οι ΄Ελληνες αλληλοετρώγοντο, και οι πρόσκοποι ακόμη, κάποιος έφορος ηρώτησε τον ιδρυτήν μας: <<διατί δεν τσακώνονται ο Σαράτσογλους, ο Σπέντζας και ο Περρωτής>>. Ο Αρχηγός μας του απήντησε με το συνηθισμένο του μειδίαμα:
<<Δεν ηξεύρω τι έχουν αυτά τα παιδιά!>> Αλλά και αργότερα με τους ενωμοτάρχας της Ομάδος έγινε το ίδιο. Φαίνεται πως η διχόνοια δεν ήτο φρούτο κατάλληλο να ευδοκιμήσει σ’ εμάς, και έτσι ήσυχοι από αυτήν την μεριά ημπορούσαμε ν’ ασχοληθούμε μ’ εκείνο που πρέπει ν’ απασχολεί τις προσκοπικές ομάδες, δηλαδή την προσκοπική εργασία. Επειδή όμως είμεθα Πρόσκοποι και έχομεν ένα Νόμον, πρέπει να σας ομολογήσω, ότι εδώ και ακριβώς δέκα χρόνια συνέβη και εις ημάς ένα παρατράγουδο που λίγο έλλειψε να μας κοστίσει πολύ ακριβά. Ευρισκόμεθα εις την ηρωϊκήν εποχήν του κτισίματος του Νεωσοίκου και όλους μας είχε πιάσει η ιερή φλόγα της δημιουργίας. Η Ομάς ήτο χωρισμένη εις τέσσαρας ενωμοτίας, η 1η και 2α εις τας Αθήνας απετέλουν την 1ην <<διμοιρίαν>>, η δε 3η και 4η εις το Φάληρον απετέλουν την 2αν. ΄Ηρχισε λοιπόν σιγά - σιγά ένα φάγωμα μεταξύ πρώτης και δευτέρας διμοιρίας που, όπως σας έλεγα παρά πάνω, ολίγον έλλειψε να καταλήξει εις δράμα.
Είπομεν ότι κυρία μέριμνα της Ομάδος ήτο το κτίσιμον του Νεωσοίκου, επίσης δε και η φροντίς του ναυτικού υλικού που απετελείτο τότε από μιάμισυ βάρκα. Οι <<Φαληριώτες>> λοιπόν κατηγόρουν τους <<Αθηναίους>> ότι δεν δουλεύουν αρκετά. Οι <<Αθηναίοι>> απήντων ότι οι <<Φαληριώτες>> πηγαίνουν πολύ βαρκάδα. Αυτοί πάλιν τους ανταπήντων ότι είναι <<τσαρουχάδες>>, <<τσοπάνηδες>> κτλ. και πως δεν πρέπει ούτε από μακρυά να βλέπουν βάρκες. Δια να είπωμεν την μαύρην αλήθειαν, όλοι σχεδόν οι <<Φαληριώτες>> Σαράντος, Αποσπέρης, Μακρής κ.ά. είχον ποιός ολίγο ποιός πολύ υπηρετήσει ως ναυτόπουλα εις την περίφημη <<γουρούνα>> του κ. Σοφιανού, και κάτι περισσότερο ήξευραν από θάλασσα από τους <<Αθηναίους>>. Φαντασθείτε δε τι αλαλαγμός έγινεν ένα ωραίο μεσημέρι που εφυσούσε ένα βορριαδάκι για λυκόπουλα, δύο <<Αθηναίοι>>, σήμερα μεγάλοι τιτλούχοι, (αρχικά Γ .Σ. και Α.Φ.) επιβαίνοντες της <<Φούλας Ι>> επέπεσαν κατά των βράχων του Ξηροταγάρου και ήθελον καλά και σώνει να δέσουν την μπαρούμα τους εις την πόρταν του Αγίου Γεωργίου!! Η κατάστασις εσώθη γιατί ο ένας εξ αυτών έπεσεν εις την θάλασσαν και εκράτησε την βάρκαν. Αυτός ήτο ο συνήθης τρόπος αγκυροβολίας. Που να σας λέγω δε ότι ο ήρως εφορούσε οκτώ φανέλλες και πέντε παντελόνια που φυσικά εβράχηκαν όλα!! Αυτό όμως είναι <<άλλη ιστορία>>, καθώς θα έλεγεν ο Κίπλιγκ.
Η διάστασις έφθασεν εις το οξύτερον σημείον όταν ο Ιδρυτής για να ανταμείψει
την <<2αν Διμοιρίαν>> δια την εργασίαν της, της εχάρισε μια εικόνα ακτοφυλακής. Εις την πίσω μεριά της έγραψε και αφιέρωσιν. Οι <<Φαληριώτες>> λοιπόν αφού περιέφεραν την εικόνα ως λάβαρον, την εκρέμασαν εις τον μόνον υπάρχοντα σοβαδισμένον τοίχον του Νεωσοίκου. Την εκρέμασαν δε ανάποδα δια να φαίνεται όχι η εικόνα αλλά η αφιέρωσις! Το επιτελείον της Ομάδος αντελήφθη ότι αυτή η κατάστασις δεν ημπορούσε να εξακολουθήσει και προτού καταφύγει εις τον Ιδρυτήν απεφάσισε να συνέλθει εις σύσκεψιν δια να δεί τι θα γίνει. Η ιστορική λοιπόν συνεδρίασις έγινε μίαν Κυριακήν μεσημέρι εις την “πολυτελή” αίθουσαν του παληού μαγαζιού του Βλεπάκη. Είχε προηγηθεί γενναίο κουβάλημα σάκκων τσιμέντου και η όρεξις ήτο ανάλογος. Παρίσταντο ο Τάσος Αντωνόπουλος με τους τρεις υπαρχηγούς του και ο απαραίτητος “Αρχιεπιστολεύς”. Μετά κοπιώδες γεύμα ήρχισεν η συζήτησις. Τι ακριβώς απεφασίσθη, παιδιά μου, δεν θυμούμαι, πάντως όμως ελήφθησαν ριζικά και δρακόντεια μέτρα. Μεταξύ άλλων κατηργήθησαν αι <<διμοιρίαι>>, αι ενωμοτίαι επήραν ονόματα ζώων κ.τλ. Πάντως επετεύχθη το ποθούμενον αποτέλεσμα και ημπορέσαμεν να συνεχίσωμεν την δουλειά μας χωρίς ν’ απασχολούμεθα από ανόητες διχόνοιες. ‘Αλλο κρούσμα αυτής της φοβερής αρρώστειας που επέφερε πάντοτε τις τρομακτικώτερες καταστροφές εις τον τόπον μας από των αρχαιοτάτων χρόνων, δεν ήξεύρω. Δι’ αυτό σας το διηγήθην σήμερα, να το μάθετε απ’ έξω και κάθε φορά που ο διάβολος χτυπάει την πόρτα της Ομάδος μας, να το θυμάστε και να τον εξορκίζετε με τον απήγανο μικροί και μεγάλοι.
Π.Περρωτής

Προηγούμενη

Περιεχόμενα
Επόμενη
Οκτώβριος 1937 ΙΤΕΑ - ΔΕΛΦΟΙ Δεύτερη εικοσιπενταετία, 1939 -1963 Διάλυση και Κατοχή


(C) Copyright 1913-2002 3η Ο.Α.Ν. Επιτρέπεται η ελεύθερη ανάγνωση από browsers του WWW και παρόμοια προγράμματα. Με την επιφύλαξη κάθε άλλου δικαιώματος.