1954 Εκδρομή στη Ζήρεια


Ημερολόγιο από της 26ης Δεκεμβρίου 1954
26 - 28 Δεκεμβρίου 1954, Όπως είχε αποφασισθεί στην κατασκήνωση της Λέρου, το Συμβούλιο Τιμής της Ομάδας πραγματοποίησε τις ημέρες αυτές τριήμερη εκδρομή στην Ζήρεια. Της εκδρομής αυτής συμμετείχαν οι εξής 13:
Ο Αρχηγός Μάγκος Δ.
Ο Υπαρχηγός Ίβος Αγ.
Ο Βοηθός Ομάδος Νταλίπης Ι.
Ο Βοηθός Αγέλης Σάσσης Γ.
Ο Οδηγός Ομίλου Ανιχνευτών Κωστόπουλος Ι.
Ο Δεύτερος Ομίλου Ανιχνευτών Μουλάκης Χρ.
Ο Ενωμοτάρχης των Αλκυόνων Γεννηματάς Δημ.
Ο Ενωμοτάρχης των Πιγγουΐνων Παπαζήσης Γ.
Ο Ενωμοτάρχης των Δελφίνων Σημαντήρας Ι.
Ο Ενωμοτάρχης των Γλάρων Κάρταλης Αιμ.
Ο Υπενωματάρχης των Πιγκουΐνων Καρτάλης Αρ.
Ο Υπενωματάρχης των Αλκυόνων Ιωσηφίδης Πρ.
Ο Υπενωματάρχης των Γλάρων Πραντούνας Μιχ.

Κυριακή 26
Με τραίνο της Σ.Π.Α.Π. αναχωρήσαμε οι 13 εις τις 8 το πρωΐ, για το Ξυλόκαστρο. Η ορειβατική μας εξάρτηση είναι πολύ καλή, ο Υπενωματάρχης των Γλάρων έχει φέρει μαζί του και σκι. Ο επισείων της Ομάδας στα σακκίδια όλων των εκδρομέων παρουσιάζει επιβλητικό θέαμα.
Το τραίνο πηγαίνει σαν χελώνα και κάθε τόσο κάνει και από μία στάση. Ο βοηθός Αγέλης με τον Ενωμοτάρχη των Πιγκουΐνων φροντίζουν να του “δίνουν φόρα για να ξεκινήσει”. Πάντως “βραδέως μεν, αλλά ασφαλώς” - το σύνθημα της εκδρομής - θα φθάσουμε κάποτε στο Ξυλόκαστρο. Στην Κόρινθο έγινε και από τους 13 άγρια κατανάλωση από σουβλάκια. “Επιστήμων” δε φω-τογράφος, από τους συνταξιούχους μας αποθανάτισε πάνω στο τραίνο. Για καλό και για κακό πάντως βγάλαμε κι’ εμείς 2-3 φωτογραφίες με τις μηχανές μας.
Στο Ξυλόκαστρο φθάσαμε στις 12.10. Η άσφαλτος του δρόμου, προς τον σταθμό των αυτοκινήτων για τα Τρίκαλα, τρέμει από το βάρος των 13 ζευγαριών άρβυλα της 3ης. Κόσμος σταματάει και μας κοιτά περίεργα. Μας περνούν για Γερμανούς ή Γάλλους. Επειδή το αυτοκίνητο για τα Τρίκαλα φεύγει στις 3.30’ κάνουμε πρόχειρο καταυλισμό στο ωραίο δάσος - πάρκο του Ξυλοκάστρου, στο πάρκο των “απαγορεύσεων” όπως το ονομάσαμε.
Στις 3.30 φεύγουμε για τα Τρίκαλα με το αυτοκίνητο. Ωραιότατη διαδρομή. Όσο ανεβαίνουμε τις κορδέλλες τόσο και πιο ωραία θέα μας προσφέρει η φύση. Τραγουδάμε τα αγαπημένα μας τραγούδια. Σε λίγο όμως η... Γεωργία Βασιλειάδου από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μας κάνει αντίπραξη και μας αποστομώνει. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι πρώτος παράδωσε τα όπλα ο Εν/χης των Αλκυόνων μεγάλος θαυμαστής ως φαίνεται της ηθοποιού. Σε λίγο συναντάμε το πρώτο χιόνι. Με ενθουσιασμό το υποδεχόμαστε.
Η εκδρομή μας πήρε ορεινό χρώμα για τα καλά. Ένα κάτασπρο ταπέτο απλώνεται ολόγυρά μας. Στις 5 φθάνουμε στα Κάτω Τρίκαλα. Το αυτοκίνητο δεν θα προχωρήσει παραπάνω γιατί ο δρόμος έχει κλειστεί από τα χιόνια. Τα σακκίδια λοιπόν στην πλάτη και μπρος για πάνω. Για τα άνω Τρίκαλα. Η διαδρομή ήταν κουραστική γιατί το λασπερό χιόνι μας κάνει να παίρνουμε και από μιά-δυό τούμπες κάθε τόσο. Τέλος κατά τος 5.50 περίπου φθάσαμε στα Άνω Τρίκαλα. Στο μαγαζί του Βλάση, το μόνο κατοικημένο του χωριού, όπου και θα διανυκτερεύσουμε, μας περίμενε μια καλή φωτιά. Ο Αρχηγός κανονίζει με τον μαγαζάτορα τα του ύπνου. Σε δύο δωμάτια 3 Χ 4 με 2 κρεββάτια στο καθένα θα κοιμηθούμε και οι 13, οι οποίοι όλοι, κάθε άλλο παρά μικροκαμωμένοι είμαστε. Η προσκοπική σκληραγωγία και λιτότητα όμως κι’ εδώ θα θαυματουργήσει. Μετά από την πρόχειρη τακτοποίηση των σάκκων μας ακολουθεί δείπνο στο οποίο ο Αρχηγός επέτρεψε να πιούμε και κρασί. Ώρισε δε και δύο οινοχόους - εκ των μάλλον εμπίστων - για να κάνουν ακριβοδίκαιη τη διανομή. Καταναλώθηκαν συνολικά 400 δράμια (ποσότητα για 13 προσκόπους υπεραρκετή). Μετά από το φαγητό βγήκαμε έξω και παίξαμε με το χιόνι. Όλοι μας έχουμε να τις θυμηθούμε - ο εν/χης των Αλκυόνων περισσότερο - τις περίφημες γλύστρες που κάναμε. Έπειτα από αρκετή ώρα επιστρέφουμε κατενθουσιασμένοι στου Βλάση, αφού πρηγουμένως τα γύρω βουνά αντήχησαν από την βροντερή κραυγή που είπαμε όλοι μαζί: “Και σμπάμ... και σμπούμ...”. Με την κραυγή αυτή τελείωσε και η πρώτη μέρα της εκδρομής.
Δευτέρα 27 : Ξυπνήσαμε το πρωΐ στις 6. Γρήγορα - γρήγορα αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε. Σήμερα θα γίνει η ανάβαση στην Ζήρεια. Αποφασίστηκε όλοι μαζί να πάμε στο καταφύγιο του Ορειβατικού Συνδέσμου (1650 μ. υψόμετρο) και από κει ο Αρχηγός με τους 5 παρακοιμώμενούς του στο δωμάτιο “αρ. 1”, να συνεχίσουν την ανάβαση αν είναι δυνατόν μέχρι την κορυφή. Στις 6.30 Εν/χης αναφέρει στον Αρχηγό ότι ο Υπενωματάρχης των Γλάρων γλύστρισε έξω από το σπίτι του Βλάση και κτύπησε στο κεφάλι. Τον μεταφέρουν επάνω και τον περιποιείται ο Αρχηγός. Επειδή το κτύπημα είναι μάλλον σοβαρό και μάλιστα σε μέρος επικίνδυνο δίνει εντολή να κατέβει συνοδευόμενος από τον Υπενωμο-τάρχη των Αλκυόνων στο Ξυλόκαστρο για να τον δει γιατρός. Ευτυχώς στις 7 θα κατεβεί και ένα αυτοκίνητο. Στις 7 οι υπόλοιποι ξεκινήσαμε για το καταφύ-γιο. Ο κ. Βλάσης μας έβγαλε έξω από το χωριό. Από κεί παίρνουμε και ακολουθούμε το μονοπάτι. Η διαδρομή είναι πολύ ωραία, όχι όμως και τόσο ξεκούραστη. Βαδίζουμε όλοι σε μία γραμμή, ο ένας πίσω από τον άλλο. Κάθε μία ώρα κάνουμε και 5 λεπτά ανάπαυση. Οι δύο πρώτες ώρες ήταν και οι πιο κουραστικές, σε λίγο όμως βαδίζουμε μέσα από ένα φαράγγι και βγαίνουμε σε μία πεδιάδα. Σε πολλά μέρη έχει παγώσει, κάνουμε πατινάζ και τρώμε αρκετές τούμπες. Σε όλη τη διαδρομή μας ακολουθούσε και το σκυλί του Βλάσση, η συμπάθεια του Βοηθού Ομάδος, ο “Ψόφιξ” όπως τον βάφτισε. Στις 10, έπειτα από 3 ώρες δηλαδή πορεία, φθάσαμε στο Καταφύγιο.
Αγουροξυπνημένα πρόσωπα κάθε είδους μας υποδέχονται. Μας ρωτούν τι είμαστε και για που το βάλαμε. Με υπερηφάνεια τους λέμε ότι είμαστε ναυ-τοπρόσκοποι της 3ης. Μέσα στο καταφύγιο βρίσκουμε και αρκετούς γνωστούς από την Αθήνα καθώς και δύο παλαιούς της 3ης ( του 19136-38 ) τον Γιώργο Τζουλιάδη και Λέανδρο Φραγκη. Ο Αρχηγός δίνει οδηγίες για τα περεταίρω. Ο πρώτος όμιλος θα ξεκινήσει για την κορυφή και ο δεύτερος όμιλος (με τον Υπαρχηγό Ίβο) θα επιστρέψει στα Τρίκαλα.
Δεν κρίθηκε σκόπιμη η παραμονή στο καταφύγιο του δευτέρου ομίλου για να περιμένει την επιστροφή του πρώτου Ομίλου, διότι η ατμόσφαιρα μέσα σ’ αυτό λόγω της πολυκοσμίας ήταν αποπνικτική.
Πράγματι ο Αρχηγός, οι δύο βοηθοί και οι δύο Ανιχνευτές ξεκίνησαν για την κορυφή, οι δε υπόλοιποι, αφού έπαιξαν αρκετά με το χιόνι, πήραν τον δρόμο της επιστροφής για τα Τρίκαλα, όπου και έφτασαν στις 1.30’.
Ο πρώτος όμιλος άρχισε να ανεβαίνει προς την κορυφή. Ακολουθήσαμε τα ίχνη τριών ορειβατών που ανέβηκαν στην κορυφή (υψ. 2375 μ.) την προηγούμενη. Τα ίχνη είχαν χαθεί από το χιόνι που έπεσε το βράδυ. Προσανατολιστήκαμε όμως και τα καταφέραμε μια χαρά. Η ανάβαση ήταν κουραστική διότι βουλιάζαμε μέχρι το γόνατο στο χιόνι. Μας τελείωσε και το νερό και αρχίσαμε να λυώνουμε χιόνι. Στις 12 αφού περάσαμε ένα κατακόρυφο λόφο ανοίγοντας σκαλάκια με τα μαχαίρια πάνω στον πάγο, μαζευτήκαμε γύρω-γύρω για να ξεκουραστούμε και να κόψουμε την βασιλόπιττα. Το νόμισμα έπεσε στον Δ.Α.Α. Χριστόφορο Μουλάκη. Η πίττα μας έδωσε νέα δύναμη και συνεχίσαμε την ανάβαση. Ο καιρός εν τω μεταξύ άρχισε να χαλάει. Σύννεφα σκέπασαν τους γύρω λόφους και ένα αεράκι σήκωνε πούσι και μας εμπόδιζε. Σε λίγο χάθηκε από μπροστά μας και η κορυφή. Στις 1 ακριβώς ο Αρχηγός διατάζει επιστροφή στο καταφύγιο. Στο μέρος αυτό, στα 800 περίπου μ. υψόμετρο από την κορυφή, στήσαμε και τον αναμνηστικό επισείωνα της ομάδας και βγάλαμε φωτογραφίες.
Η κάθοδος ήταν πολύ εύκολη και απολαυστική. Τις κατηφόρες τις περάσαμε γλυστρώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το αντίσκηνο του βοηθού ομάδας, το “αυτοκίνητό” του είχε στις κατηφόρες αυτές την ευεργετική του. Αλλά και ο Αρχηγός με τα καρφιά των αλπινιστών στα παπούτσια, ήταν άφθαστος, γιατί όπως έλεγε, διέθετε άριστα “υδραυλικά φρένα”. Ξαναφθάσαμε στο καταφύγιο κατενθουσιασμένοι και ακμαίοι. Οι διάφοροι μέσα στο καταφύγιο έτριβαν τα μάτια τους μόλις μάθανε ότι είχαμε αποφασίσει να επιστρέψουμε και πάλι στα Τρίκαλα. Πράγματι έπειτα από μισή ώρα παραμονή στο καταφύγιο, όπου και φάγαμε, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Φθάσαμε στου Βλάση, όπου με χα-ρά ξαναβρήκαμε γύρω από τη ζεστή φωτιά, τον Πρώτο Όμιλο καθώς και τον Υπενωματάρχη των Αλκυόνων και τον τραυματία, ο οποίος ευτυχώς δεν είχε τίποτε το σοβαρό. Γύρω από τη φωτιά ξεκουραστήκαμε και στεγνώσαμε τα ρούχα μας. Το βράδυ όλοι φάγαμε με πολή όρεξη. Εκτός από τις προμήθειες που είχαμε από την Αθήνα τηγανήσαμε και λουκάνικα και το τούρκικο σουτζούκι του Υπενωμοτάρχη των Αλκυόνων. Κρασί και πάλι μοιράστηκε και μάλιστα 800 δράμια αυτή τη φορά. Το δείπνο τελείωσε και πήγαμε για ύπνο αφού προηγουμένως κάναμε κριτική για τον Όμιλο Ανιχνευτών και για τον διάδοχο του ενωμοτάρχη των Αλκυόνων, που μετατέθηκε στον Ο.Α.
Τρίτη 28
Ημέρα της επιστροφής.
Το πρωΐ ξυπνήσαμε στις 7. Ένα ζεστό τσάϊ μας έδωσε πολύ κέφι και ζεστασιά. Στις 7.30 πήραμε το αυτοκίνητο για το Ξυλόκαστρο. Η γνωστή μας πια διαδρομή μας χάρισε και πάλι μια μεγαλειώδη θέα. Πίσω μας η χιονισμένη Ζήρεια, μπροστά μας ο Κορινθιακός κόλπος. Το τραίνο από την Πάτρα για την Αθήνα φθάνει στις 3.30. Πήγαμε λοιπόν μέχρι την ώρα αυτή και πάλι στο γνω-στό μας πάρκο των “απαγορεύσεων” όπου και συνεχίσαμε το... στέγνωμα των ρούχων μας στον ήλιο. Στις 3 πήγαμε στον Σταθμό και στις 3.30 επιβιβαστή-καμε στο τραίνο για την Αθήνα. Σε όλη τη διαδρομή επικράτησε μεγάλο κέφι.
Έγινε τελική κριτική της όλης εκδρομής και ρίχτηκαν πολλές ιδέες για τις προσεχείς εκδρομές μας κατά τις διακοπές. Τέλος “εδικάσθηκαν” πολλοί των εκδρομέων για διάφορες “αξιόποινες”πράξεις τους (!!!). Ο Υπενωματάρχης των Αλκυόνων καταδικάστηκε επί “ωτακουστής” κατά το χθεσινοβράδυνο μυστικό Σ.Τ. και επί “φαρμακεία” δια σουτζουκίου. Στο δικαστήριο διακρίθηκε ο λαλίστατος βοηθός ομάδας. Στην Αθήνα φθάσαμε κατενθουσιασμένοι. Η εκδρομή αυτή συνέβαλε πολύ στην καλύτερη σύσφιγξη των δεσμών των μελών του Συμβ. Τιμής της ομάδος μας και στην ακόμα περισσότερο τόνωση του ενδιαφέροντος προς την ιδέα της 3ης.
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 1954
Αντί της Κυριακής 2/1 η οποία αφέθηκε ελεύθερη για συγκέντρωση κατά ενωμοτίες ασχολήθηκαν κυρίως με την προετοιμασία του προγράμματος της γιορτής της Πίττας. Έδωσαν δε την προσκοπική τους υπόσχεση και οι μέχρι τώρα δόκιμοι Μάρδας, Ξενάκης και Σύρος.

Προηγούμενη

Περιεχόμενα
Επόμενη
Στρατόπεδο Λέρου 10 έως 27 Ιουλίου 1954 Δεύτερη εικοσιπενταετία, 1939 -1963 1955


(C) Copyright 1913-2002 3η Ο.Α.Ν. Επιτρέπεται η ελεύθερη ανάγνωση από browsers του WWW και παρόμοια προγράμματα. Με την επιφύλαξη κάθε άλλου δικαιώματος.